Sukan Malaysia kini amat memerlukan kepimpinan, kejelasan dan kebertanggungjawaban awam.

Sejak beberapa bulan lalu, dunia sukan negara seolah-olah tidak putus dilanda kontroversi. Pemilihan jawatan dipertikaikan. Perlembagaan persatuan dicabar. Pemimpin bertelagah secara terbuka. Atlet dan pegawai pula saling melemparkan tuduhan.

Isu berkaitan tadbir urus dan akauntabiliti semakin kerap terdedah kepada umum, dalam keadaan yang membimbangkan.

Namun di tengah-tengah segala kekecohan itu, ada satu perkara yang semakin ketara — sikap berdiam diri.

Warga sukan terus menunggu untuk mendengar pendirian Menteri Belia dan Sukan Dr Taufiq Johari.

Bukan melalui kenyataan ringkas daripada agensi. Bukan melalui jawapan korporat yang bersifat mempertahankan diri. Bukan juga melalui kemunculan terkawal di majlis-majlis rasmi.

Rakyat Malaysia mahu mendengar secara langsung daripada individu yang diberi amanah untuk menjaga keyakinan terhadap sistem sukan negara.

Ini kerana isu ini bukan lagi sekadar pertikaian terpencil dalam beberapa persatuan. Satu corak sudah mula kelihatan dan sedang merosakkan kredibiliti sukan Malaysia sendiri.

Pada masa berlainan, persoalan dan kontroversi telah menyelubungi Kesatuan Olahraga Malaysia, Konfederasi Hoki Malaysia, Persatuan Kriket Malaysia, Persekutuan Lawan Pedang Malaysia dan Persatuan Bolasepak Malaysia.

Setiap kes mempunyai kerumitannya sendiri. Namun apabila dilihat secara keseluruhan, ia memberi gambaran yang meresahkan tentang ketidakstabilan, perebutan dalaman dan lemahnya keyakinan awam.

Perkara ini penting kerana sukan tidak bergerak dalam ruang yang terasing. Persatuan sukan kebangsaan menerima sokongan awam, menggunakan kemudahan awam dan mewakili negara di pentas antarabangsa.

Apabila tadbir urus gagal, reputasi Malaysia turut terjejas.

Kontroversi berhubung kerja menaik taraf trek larian dan permukaan pelindung di Stadium Nasional Bukit Jalil hanya menambah kebimbangan sedia ada.

Isu itu bukan lagi semata-mata soal spesifikasi teknikal atau prosedur perolehan. Ia kini menjadi soal ketelusan dan kepercayaan.

Atlet, jurulatih dan pihak berkepentingan telah membangkitkan persoalan yang wajar. Namun setakat ini, jawapan sebahagian besarnya datang daripada Perbadanan Stadium Malaysia, itu pun hanya secara terhad.

Perkara itu sepatutnya membimbangkan menteri.

Seorang menteri sukan tidak perlu campur tangan dalam setiap pertikaian persatuan atau proses teknikal. Itu bukan sesuatu yang praktikal, malah tidak wajar.

Namun kepimpinan menuntut kehadiran yang jelas apabila keyakinan terhadap sistem mula terhakis. Ketika ini, ramai dalam komuniti sukan melihat wujudnya satu kekosongan.

Berdiam diri mungkin kelihatan selamat dalam jangka pendek. Dari sudut politik, ia mengelakkan konfrontasi. Dari sudut pentadbiran, ia mengurangkan risiko pendedahan.

Tetapi sikap berdiam diri yang berpanjangan ketika kontroversi berulang kali berlaku menimbulkan masalah lain: ia memberi gambaran seolah-olah tiada siapa yang benar-benar mengemudi keadaan.

Tanggapan seperti itu boleh membawa kesan yang besar.

Atlet mula hilang keyakinan terhadap struktur yang sepatutnya melindungi mereka. Penaja menjadi lebih berhati-hati, manakala keyakinan masyarakat semakin lemah.

Pemerhati antarabangsa pula mula melihat sukan Malaysia melalui lensa kepincangan, bukannya pencapaian.

Apabila reputasi seperti itu melekat, usaha memulihkannya jauh lebih sukar daripada sekadar mengeluarkan kenyataan selepas kerosakan berlaku.

Sebab itulah peranan menteri amat penting pada ketika ini.

Kepimpinan dalam sukan tidak hanya diukur melalui kejayaan di podium, majlis pelancaran atau pengumuman dana.

Ia diukur ketika berdepan ketidakstabilan, serta melalui kesediaan untuk menangani isu sukar secara terbuka, tenang dan meyakinkan.

Sukan Malaysia tidak memerlukan aksi menunjuk-nunjuk tetapi jaminan piawaian masih penting. Ia memerlukan keyakinan persoalan tadbir urus tidak akan sekadar diketepikan sehingga kontroversi seterusnya muncul.

Menteri belia dan sukan mempunyai peluang menstabilkan keadaan sebelum lebih banyak kepercayaan hilang.

Beliau boleh menuntut ketelusan lebih besar dalam urusan perolehan membabitkan infrastruktur sukan negara. Beliau boleh mendorong persatuan memperkukuh piawaian tadbir urus.

Beliau juga boleh menegaskan keperluan komunikasi yang lebih jelas dengan atlet dan pihak berkepentingan.

Paling penting, beliau boleh menunjukkan bahawa kementerian hadir, peka dan bersedia menjawab soalan-soalan sukar.

Itu sahaja sudah mampu mengubah suasana dengan ketara.

Ketika ini, terlalu ramai dalam dunia sukan negara berasa seolah-olah dibiarkan berdepan pertelingkahan dalaman tanpa kesudahan, sementara keyakinan awam terus merosot.

Bahayanya bukan sekadar satu persatuan mungkin tersandung atau satu projek menerima kritikan.

Bahaya yang lebih besar ialah apabila rakyat Malaysia secara perlahan-lahan menjadi lali terhadap kepincangan dalam sukan, lalu mula menerima kekacauan sebagai perkara biasa.

Itu akan menjadi satu tragedi bagi sebuah negara yang memiliki begitu banyak bakat dan cita-cita sukan.

Tiada menteri mampu menyelesaikan semua pertikaian dalam sekelip mata. Tiada pentadbiran mampu menghalang perbezaan pendapat daripada timbul dalam persekitaran sukan yang kompetitif.

Namun negara berhak mengharapkan kepimpinan yang jelas kelihatan apabila krisis mula bertindan di pelbagai penjuru.

Sampai satu tahap, sikap berdiam diri tidak lagi kelihatan seperti berhati-hati.

Ia mula kelihatan seperti ketiadaan.

Dan sukan Malaysia tidak lagi mampu menanggung ketiadaan kepimpinan di peringkat tertinggi.

Artikel ini adalah pandangan penulis dan tidak semestinya mewakili FMT.